Ξεκινώντας να πληκτρολογώ αυτό το κείμενο αισθάνομαι να ξεκινάει μέσα μου μία μεγάλη διεργασία. Η αίσθησή μου για αυτό είναι ακαθόριστη ακόμα. Στέκομαι λίγο και την παρατηρώ. Σαν κάτι εκεί να με φρενάρει, ίσως και να με στεναχωρεί. Αναδύεται μια φωνή μέσα μου που μουρμουράει. Προσπαθώ να την ακούσω για λίγο. Αυτά που λέει δεν μου είναι καθόλου ευχάριστα.
-Καλά, τι κάνεις εκεί; Έχεις σκεφτεί καλά αυτά που γράφεις; Πώς ξεκινάς έτσι τις προτάσεις, θα γίνεις ρεζίλι. Ντροπή σου.
Τα παρατάω, σηκώνομαι θυμωμένος και βγαίνω απ’ το δωμάτιο. Στο διάδρομο συναντάω τον καθρέφτη. Σταματάω, στέκομαι και με κοιτώ. Βλέπω ένα αντιπαθητικό πρόσωπο απέναντί μου. Με κοιτάζει με επικριτικό και θυμωμένο βλέμμα.
-Τι θέλεις από εμένα; Τον ρωτάω.
-Αυτά που έγραφες ήταν μάπα. Ευτυχώς που το κατάλαβες και τα παράτησες όσο είναι νωρίς.
Σοκάρομαι, για μία ακόμη φορά.
-Ο τρόπος σου δεν μου αρέσει. Δεν θέλω να μου μιλάει κανένας έτσι.
-Θα σου μιλάω όπως σου μιλάω πάντα. Όλα λάθος τα κάνεις. Το ξέρεις;
Με μια αίσθηση σαν πλάκωμα στο στήθος και έναν κόμπο στο λαιμό μου κατεβάζω τα μάτια μου και φεύγω γρήγορα από το σπίτι.
Μπαίνω στο αυτοκίνητο και όλη την ώρα σκέφτομαι αυτά τα λόγια. Όλα λάθος τα κάνεις. Όλα λάθος, ντροπή σου. Τα έχω πει τόσες φορές που κοντεύω να τα πιστέψω.
-Μα, δεν μπορεί! Δεν μπορεί να τα κάνω όλα λάθος. Γιατί μου φέρεται έτσι; Γιατί μου φέρομαι έτσι;
Τα χέρια μου συναντιούνται στην κορυφή του τιμονιού. Μου χαϊδεύω το δεξί χέρι με το αριστερό.
Αμέσως με πιάνουν δάκρυα. Σταματάω στην άκρη του δρόμου και αφήνομαι να κλάψω με αναφιλητά. Το σώμα μου πάλλεται.
Επιστρέφω βιαστικά στο σπίτι και πάω κατευθείαν μπροστά στον καθρέφτη.
-Γιατί μου φέρεσαι έτσι άσχημα; Μόνο εσένα έχω. Και εσύ εμένα. Γιατί το κάνεις αυτό;
-Για να σε προστατέψω, μου λέει. Για να μην γίνεις ρεζίλι.
-Δεν χρειάζομαι αυτού του είδους τη προστασία. Δεν με βοηθάς πια. Θέλω να με αφήσεις ήσυχο.
-Μα, δεν μπορώ, πρέπει να σε προστατέψω. Όπως σε προστάτευα πάντα. Εσύ μου το ζήτησες εξάλλου. Έτσι τα κατάφερες και έφτασες ως εδώ.
-Εντάξει, καταλαβαίνω.
Με περισσότερη ενσυναίσθηση πια και φανερά βουρκωμένος τον κοιτώ στα μάτια και του λέω ότι τον ευχαριστώ πολύ, έκανε πολλά για μένα τόσα χρόνια. Με προστάτεψε σε δύσκολες στιγμές και κατάφερα να ανταπεξέλθω.
-Τώρα όμως μπορείς να ησυχάσεις, δεν χρειάζεται να φωνάζεις πια. Σε ακούω, πάντα σε άκουγα, και αν δεν μπορείς να σταματήσεις τελείως, μπορείς τουλάχιστον να μιλάς πιο χαμηλόφωνα;
Ξεχειλίζω από αυτοπεποίθηση.
Επιστρέφω στον υπολογιστή μου και συνεχίζω την εργασία μου. Τα δάχτυλά μου είναι πιο χαλαρά, πατούν τα πλήκτρα πιο απαλά.
Ακούω τον κριτή μου να προσπαθεί να μου ψιθυρίσει κάτι, πάλι. Κάνω πως δεν τον ακούω καλά και συνεχίζω.
Πόσο δύσκολο να του είναι να μάθει αυτή τη νέα συνθήκη. Πόσο δύσκολο είναι να μάθω και εγώ αυτή τη νέα συνθήκη. Επαναδιαπραγματευόμαστε τη σχέση μας και είναι σαν να ξαναγνωριζόμαστε.
Όταν πια τελείωσα το κείμενό μου και πέρασα μπροστά από τον καθρέφτη, κοντοστάθηκα και είδα έναν όμορφο άνθρωπο, αρκετά κουρασμένο αλλά ικανοποιημένο. Μου χαμογέλασα και συνέχισα τη μέρα μου.
…
Μπορεί ο διάλογος που διαβάσαμε να μοιάζει αρκετά σκληρός ωστόσο ενδεχομένως κάποιοι από εμάς βρίσκουμε ομοιότητες ανάμεσα σε αυτόν τον τόνο και στη δική μας εσωτερική φωνούλα.
Το επικριτικό μας κομμάτι, αυτός ο σκληρός κριτής συχνά προσπαθεί να μας ντροπιάσει, να μας αποθαρρύνει, να μας κάνει να μαζευτούμε στη γωνίτσα μας. Μας λέει πως δεν είμαστε αρκετά καλοί, πως δεν αξίζουμε την αγάπη και την αποδοχή, πως καλά θα κάνουμε να τα παρατήσουμε.
Κάποτε όλο αυτό μπορεί και να μας είχε βοηθήσει, μπορεί και να μας είχε προστατέψει από απογοητεύσεις , μπορεί και να μας είχε κάνει να νιώσουμε στιγμιαία πιο δυνατοί.
Δημήτρης Χρυσαφογεώργος

